04 | {EO} Shion Side Story

posted on 28 Oct 2012 16:13 by nologic-hys in EO, Polarismomo
 
 
 
 
 
 
 
*จุดพุกันบล๊อกร้าง*
 
เอาละคะได้ฤกษ์งามยามดีวันนี้ถึงคิว YS อัพบล๊อกคะ ^w^
 
เป็นเรื่องราวฟิคชั่นสั้นๆ(?) ของชิองว่ามาพบรักกับคุณหมอฮารุโทโมะได้ยังไงคะ
 
เชิญอ่านได้เลยคะ 
 
 
 

 

เมื่อ 9 ปีก่อน ณ โรงเรียนเอกชน โอรัง

       

 

        ผมยามาโมโตะ ชิอง นักเรียนชั้นม.ปลายปีที่ 1 ผมพึ่งมีโอกาสเข้ามาใช้ห้องสมุดฝั่ง ม.ปลายเป็นครั้งแรก ผมเดินไปเลือกหนังสือที่ต้องการแล้วหาที่นั่ง ผมชอบนั่งแถวๆหน้าต่างมาตั้งแต่สมัยม.ต้น ผมนั่งอ่านหนังสือเพลิน รู้ตัวอีกทีก็ตกเย็นซะแล้ว ผมมองไปรอบๆห้องสมุดก็หันไปเจอผู้ชายคนหนึ่ง ที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ไม่ไกลจากผมนัก ผู้ชายคนนั้นเป็นประธานนักเรียนนี่นา ผมจำได้ เพราะเค้าป๊อปมากในหมู่นักเรียนหญิง ....อุเมะฮาระ ฮารุโทโมะ

 

        ประธานนักเรียนผู้สุขุมเยือกเย็น การเรียนเด่น กีฬาก็ไม่ด้อย ชาติตระกูลก็ดี หน้าตายังดีอีก ไม่ว่าใครก็อยากได้เป็นคู่ครองกันทั้งนั้น

ผมลองพิจารณาผู้ชายคนนี้ดู หน้าตาภายใต้กรอบแว่นนั้น ทำไมถึงได้ดึงดูดขนาดนี้กันนะ ตอนที่กำลังเปลี่ยนหน้ากระดาษนั้นก็ด้วย นิ้วเรียวยาวนั้น ผมเผลอมองเพลินโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรับออกจากห้องสมุด เพราะโรงเรียนใกล้ปิดแล้ว ตระกูลของผมก็ไม่ได้เด่นดังอะไรมาก ธุรกิจโรงแรมที่เกาหลีของคุณแม่ กับภัตตาการในย่านกินซ่า ซึ่งต่อไปผมจะได้เป็นเจ้าของต่อจากคุณพ่อ ผมมีโอกาสได้เจอเซมไปบ่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นที่ระเบียงทางเดิน โรงอาหาร และที่ห้องสมุดห้องสมุด มุมประจำของเขากับผม พูดแบบนี้แล้วก็เขินๆแหะ ผมเจอเซมไปแทบจะทุกวัน ผมชื่นชมเซมไปเสมอ ไม่ว่าจะได้รางวัลอะไรมาก็ตาม เป็นประธานนักเรียน งานก็หนักแล้ว ยังสอบได้ที่ 1 ของชั้นปีอีก ไม่เหมือนผม พละห่วยมาก แต่วิชาคหกรรม ผมไม่แพ้ใครหรอกนะ *ยืด* แต่ผมกับเซมไป ก็ไม่เคยคุยกันเป็นเรื่องเป็นราวหรอกครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมถึงเริ่มชอบเซมได้ .... แต่เซมไปคงจำผมไม่ได้หรอก

       

        ผมเคยมีความคิดที่จะลองสารภาพรักดูเหมือนกันนะ พวกผู้หญิงในชั้นเคยคุยกันว่า เซมไปไม่เคยชอบใครไม่ค่อยสนใจเรื่องความรัก ไม่เคยมีแฟน แล้วผมที่เป็นผู้ชาย เขาจะมาสนใจผมได้ยังไงกันล่ะ จนในที่สุด ผมรวบรวมความกล้าที่จะบอกรักเซมไปในวันจบการศึกษา แต่ในวันนั้นมีนักเรียนหญิงเข้าไปสารภาพรักหลายคนแล้วก็ถูกปฏิเสธกลับมาทุกราย ผมเลยได้แต่มอบคัพเค้กให้เป็นของขวัญที่เซมไปจบการศึกษาเท่านั้น พอเซมไปเข้ามหาลัย ห้องสมุดก็เหลือแค่ผมเท่านั้นที่ยังนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงนี้ ตลอดเวลาที่ผมอยู่โอรัง ผมลองยืมหนังสือที่เซมไปเคยอ่าน มาลองอ่านเท่าที่จะสามารถอ่านได้

 

.................จนผมได้รู้ข่าวร้าย....................

 

        เซมไปคบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นเพื่อนร่วมคณะแพทย์ น้ำตาไหลทันทีที่ได้รู้ข่าวนี้ ผมลองไปที่มหาวิทยาลัยที่เซมไปเรียนดูแล้วผมก็ใจจะขาด เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินจับมือกันผ่านหน้าผมไป หัวใจของผมเหมือนถูกอะไรมาบีบรัดเอาไว้ ผมเดินกลับบ้านด้วยอาการเหม่อลอย ทำยังไงภาพเหล่านั้นก็ไม่จางหายไปจากสมองผมได้ ผมขังตัวเองอยู่ในห้องนอน ผมไม่มีอารมณ์ทำอะไรทั้งนั้น จนวันหนึ่งผมได้ออกไปเที่ยว ผมดื่มเหล้าจนเมามาย ไม่สนใจคนรอบข้างที่กำลังสนุกกับแสงสีของผับชื่อดัง ผมเมาไม่ได้สติตื่นมาก็พบว่าผมนอนอยู่ข้างๆผู้ชายคนไหนก็ไม่รู้ จากเหตุการณ์นั้น ผมก็มีอะไรกับผู้ชายคนนั้นอีก 2-3 ครั้ง ผมเปลี่ยนคู่นอนไปเรื่อยๆ ผมพยายามลืมเรื่องราวของเซมไปทั้งหมด แต่สุดท้ายก็ลบออกไปจากหัวใจไม่ได้เลยสักนาทีเดียว

       

        ผ่านไปครึ่งปี ผมก็ได้รู้ว่าเซมไปเลิกกับผู้หญิงคนนั้นแล้ว แต่ผมก็ไม่สนใจ จนผมได้เข้ามหาวิทยาลัยที่ศึกษาทางด้านอาหารโดยตรง พอเรียนจบ ผมก็ไปเรียนต่อที่ฝั่งยุโรปอีก 1 ปี และในที่สุด ผมก็อายุ 25 ปีแล้ว โตพอที่จะรับช่วงต่อกิจการของที่บ้าน ผมได้รับไหว้วานจากผู้อำนวยการโรงเรียนเอกชนโอรัง โรงเรียนมัธยมเก่าของผม ให้ดูแลโรงอาหารของโรงเรียน ซึ่งผมก็ตอบตกลงทันที

 

        ก่อนวันที่ผมจะได้มาทำงาน ผมถือโอกาสมาเดินเล่นที่โรงเรียนอีกครั้ง รู้สึกคิดถึงจังเลยน้า ไม่ได้มาตั้งนานแล้ว ผมเดินชมสวน ลานน้ำพุ สระว่ายน้ำ รอบๆตึกต่างๆ จนเดินไปถึงห้องสมุด ผมมองที่มุมนั้นด้วยความคิดถึง ผมน้ำตาคลอ ก็เลยรีบเดินออกจากมุมนั้นแล้วออกเดินจนไปถึงห้องพยาบาล ผมมองเข้าไปในห้องนั้น ผมเจอผู้ชายใส่แว่น ใบหน้าที่แสนคุ้นเคยนั้นทำเอาแทบหยุดหายใจ ผมยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นจ้องมองใบหน้านั้นด้วยใจเต้นระรัว น้ำตามากมายไหลลงมาอาบแก้มของผมๆผมตัวสั่นเทิ้ม พยายามพาขาทั้งสองข้างเดินไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ สุดท้ายผมก็ทรุดลงกับพื้นทางเดิน ผมไม่รู้ว่าผมนั่งอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่แล้ว ผมไม่รู้ว่าน้ำตามากมายพวกนี้จะหยุดไหลเมื่อไหร่ แต่ที่ผมรู้อย่างหนึ่งว่า ... เวลาไม่สามารถทำให้ผมเลิกรักเซมไปได้เลย

 

        ผมคิดว่าผมลืมเซมไปได้แล้ว ผมหลอกตัวเองต่างหาก ผมคิดว่าตัวเองเลิกรักไปแล้ว

 

....แต่สุดท้าย แค่ได้เห็นหน้าแค่แวบเดียวเท่านั้น ความรู้สึกที่อัดอั้นทั้งหมด 9 ปี กลับไหลเข้ามาในหัวผมอีกครั้ง ถ้านี่เป็นความฝันละก็ ช่วยปลุกผมทีเถิด ... ความเจ็บปวดเหล่านี้ ผมจะทำยังไงดี ผมเอามือกุมหน้าอกไว้ หัวใจของผมยังเต้นแรงไม่หยุด ความรู้สึกแบบนี้ พระเจ้าได้โปรดบอกผมที ว่าผมควรจะทำยังไง ...ลบมันไป ....ต้องลบมันออกให้หมด .... ต้องรีบลบมันซะ ทำไมในเวลาแบบนี้ ...ผมถึงนึกขึ้นมาได้นะ ช่วงเวลาที่แอบรักมาตลอด

 

        อาทิตย์ถัดมา ผมก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริง ผมจัดการแปลงโฉม ใส่วิกแต่งหน้ามาทำงานที่โรงอาหาร ทุกๆวันในตอนเที่ยง เซมไปจะมาทานอาหารที่โรงอาหาร ช่วงเวลา 30 นาทีของวันจันทร์ถึงศุกร์ ที่ผมจะได้เจอ อุเมะฮาระเซมไป ที่ตอนนี้ได้กลายเป็นคุณหมอห้องพยาบาล ประโยคสั้นๆในแต่ละวัน ที่ผมรอคอย แค่ประโยคสั้นๆ กลับทำให้หัวใจของผมพองโตไปด้วยความสุข เซมไปจะรู้รึเปล่านะ ว่ารอยยิ้มที่ส่งไปให้ ในตอนที่กล่าวทักทายในตอนเที่ยง “รับอะไรดีคะ?” เป็นรอยยิ้มที่ผม ยิ้มออกมาจากใจจริงๆ ทุกๆวันที่ได้เฝ้ามองอยู่เงียบๆ กลับทำให้ผมอารมณ์ดีไปทั้งวัน

 

ลมหายใจของผม จิตวิญญาณของผม ในทุกๆวินาที มีแต่เซมไปเท่านั้น

 

        ในบ่ายวันหนึ่งของวันเสาร์ หลังจากที่ผมและน้องๆ ได้ย้ายมาอยู่บ้านที่ผมซื้อเอง เพราะผมไม่ค่อยชอบสังคมในบ้านใหญ่เท่าไหร่ ผมมาเลือกซื้อหนังสือ เพื่อหาไอเดียใหม่ๆในการคิดเมนู ในร้านหนังสือใกล้บ้าน ผมเลือกดูหนังสือเพลินๆ จนไปชนกับใครสักคนเข้าซะได้

               

                “ขอโทษครับ ผมไม่ทันมอง” ... ผมรีบเก็บหนังสือที่ตกอยู่ที่พื้นส่งให้ คนๆนั้น

                “ไม่เป็นไรครับ”

        พอได้ยินเสียง ผมก็รีบเงยหน้ามอง ...

                “อุเมะฮาระ เซมไป” ผมพึมพำเบาๆ

                “หืม? ...เรารู้จักกันด้วยเหรอครับ?”

                “อ่า ...ผมเคยเรียนที่โอรังน่ะครับ ผมเจอเซมไปที่ห้องสมุดบ่อยๆ” เซมไปเงียบไปสักพักเหมือนกำลังคิด ระลึกถึงอดีต

                “อ่อ... เหมือนผมจะเคยเห็นหน้าคุณนะ ...ที่เคยนั่งใกล้กันบ่อยรึเปล่าครับ?” ...

 

        ‘เอ๋ จำผมได้ด้วยเหรอเนี่ย ...’

 

                “ใช่ครับ ...ยามาโมโตะ ชิองครับ” ผมโค้งให้นิดๆ

 

        เวลาที่หยุดเดินของผม ...นาฬิกาแห่งชีวิตของผม กลับมาเดินอีกครั้ง ผมนึกถึงช่วงเวลาที่แอบรัก เซมไปทำให้วันธรรมดาของผมมีสีสันสดใส ความรักเล็กๆที่ก่อตัวรวมกัน จนกลายเป็นความรักครั้งนี้ จนถึงวันนี้ ขอบคุณสำหรับความรักที่มอบให้ผมนะครับ 

 
ผมรักเซมไปนะครับ
 
 
 
 
ขอบคุณรูปจาก LikeWeatheR คะ
 
 
 
 
จบลงไปแล้วสำหรับเรื่องราวความรักของชิองคะ XD
 
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ ^w^ *กอดฟัด*
 
เจอกันเอนทรีย์หน้าคะ *โบกมือ*

Comment

Comment:

Tweet

งืม มันเป็นแบบนี้นี่เอง
เราสงสัยคู่นี้มานาน(?)
ยังไงก็รักกันนานๆน่อ~

#2 By Kuro'Bo! on 2012-10-28 17:27

อ่านจบแล้ววววฟืดดดดดดดด
ชิองน่าร้ากกกก อดีตมันเป็นอย่างนี้นี่เอง
รักกันมากๆ น้า <3
 555555555555555555555 << ฝากขำใส่หมอ *โดนต่อย*

#1 By *SsM on 2012-10-28 16:40