02 | Umehara Himawari

posted on 12 Feb 2012 17:05 by nologic-hys in EO, Polarismomo directory Fiction
 
 
 
เรื่องราวของเอนทรี่ย์นี้เป็นเรื่องราวเกี่ยวข้องกับคอมมู EO
 
คำเตือน ตัวหนังสือค่อนข้างเยอะ เพราะเป็นฟิกชั่น
ถ้าใครอยากเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดก็เชิญอ่านได้เลยค่ะ
 
 

 

-------------Suisen Online-------------

Suisen – [ นี่ ฮิมาวาริจัง ที่ลอนดอนเป็นยังไงบ้าง ]

Himawari – [ ก็อากาศกำลังดีนะ ]

Suisen – [ งั้นเหรอ ว่าแต่ ไปอยู่ที่นั่นตั้งหลายปี มีคนมาจีบฮิมาวาริจังมั่งมั้ย? ]

Himawari – [ ก็มีมั้ง ฉันไม่สนใจหรอก แล้วซุยเซนล่ะ คนที่เคยเล่าให้ฟังเป็นยังไงบ้าง ]

Suisen – [ ตอนนี้เหรอ? ก...ก็ดีมั้ง ]

Himawari – [ นั่นแน่~ สารภาพรักรึยัง? ]

Suisen – [ บ้าเหรอ...ซุยเซนไม่กล้าบอกหรอก รุ่นพี่เค้าออกจะเสน่ห์แรง ]

Himawari – [ เอาน่า ซุยเซนน่ารักออก ต้องได้คบกันอยู่แล้วแหล่ะ ]

Suisen – [ ซุยเซนจะพยายามนะฮิมาวาริจัง ]

Himawari – [ จ้า ซุยเซนสู้ๆ ^O^ ]

Suisen – [ รับทราบจ้า >O< …เดี๋ยวซุยเซนไปเข้านอนก่อนนะ ฮิมาวาริจังก็ใกล้จะกลับมาแล้ว ดีใจจังเลย ]

Himawari – [ จ้า~ นับวันรอเลยล่ะ ฝันดีนะซุยเซน ❤ ]

Suisen – [ ฝันดีจ้า ฮิมาวาริจัง ❤ ]

-------------Suisen Offline-------------

 

ฉันยิ้มให้กับหน้าจอคอมพิวเตอร์นิดๆ เพราะอีกไม่นานที่จะได้กลับญี่ปุ่นหลังจากที่ได้มาเรียนที่ลอนดอน 2 ปีกว่าแล้ว
คิดถึงทุกคนจะแย่ ที่คุยเมื่อกี้ เป็นน้องสาวฉันเอง ชื่อ อุเมะฮาระ ซุยเซน น้องสาวสุดที่รักเลยล่ะ
ฉันลุกจากหน้าจอไปหาอะไรกิน
ก่อนที่กระเพาะจะหิวไปมากกว่านี้ ...ฉันหวังว่า ซุยเซนจะสมหวังในความรักนะ

แต่จากนั้นไม่กี่วัน ฉันก็ได้รับข้อความจากซุยเซน

 

Suisen – [ ฮิมาวาริจัง ซุยเซนอกหักแล้วล่ะ... ]

Himawari – [ เอ๋!! ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะ ]

Suisen – [ ก็...เค้าเห็นซุยเซนเป็นแค่น้องสาวน่ะ... ]

Himawari – [ ซุยเซนไม่เป็นไร ใช่มั้ย? ให้ฉันโทรหามั้ย? ]

Suisen – [ อื้ม แต่จะไม่เปลืองค่าโทรศัพท์แย่เหรอ? ]

Himawari – [ ไม่เป็นไร เพื่อซุยเซน ฉันยอมจ่ายน่า ]

Suisen – [ อื้ม ก็ได้... ]

Himawari – [ จ้า ]

 

ฉันรีบกดโทรศัพท์ไปที่ญี่ปุ่นทันที และไม่นานนักปลายสายของฉันก็รับ ...ซุยเซนร้องไห้ไม่หยุด
เราแทบไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก ฉันนั่งฟังซุยเซนร้องไห้เงียบๆ เธอถามฉันว่า ทำยังไง ถึงจะลืมเรื่องนี้ได้ไวๆ
ฉันเลยเสนอให้ซุยเซนตัดผม ซึ่งเธอก็ตกลงตัด ...ฉันเองก็ไม่เคยชอบใครมาก่อนเลย
ถึงที่โรงเรียนจะมีคนหน้าตาดีเยอะก็เถอะ แต่จะยังไงได้ฉันไม่ค่อยชอบชาวต่างชาตินี้น่า
ฉันคุยกับซุยเซนจนเธอเหนื่อยและหลับไป ฉันมองกรอบรูปที่หัวเตียงมองรอยยิ้มที่สดใสของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
ซุยเซนเป็นน้องที่น่ารักมาก เธอชอบยิ้ม ซึ่งรอยยิ้มนั้นทำให้ทุกคนยิ้มกับเธอไปด้วย แต่ตอนนี้เธอกลับปวดใจซึ่งทำให้ฉันเจ็บปวดไปด้วย
ฉันหวังว่าเธอจะกลับมาสดใสเหมือนเดิมในเร็ววัน ซุยเซนไม่ได้ติดต่อกลับมาเกือบ 2 อาทิตย์แล้ว
แต่ท่านพี่ซึบากิติดต่อมาบอกว่าซุยเซนดีขึ้นมากแล้ว และกำลังจะไปทัศนศึกษาที่โอกินาว่า

ฉันเองก็อยากไปเที่ยวทะเลบ้างเหมือนกันนะ.....

 

Suisen – [ ฮิมาวาริจัง❤]

Himawari – [ อ้าว ซุยเซนเป็นยังไงบ้าง ]

Suisen – [ จ้า~ ดีขึ้นมาแล้วล่ะ ตอนนี้อยู่ที่สนามบินกำลังจะเดินทางไปที่โอกินาว่าล่ะ ]

Himawari – [ ว้าว! อิจฉาจังเลย อยากไปด้วยนะเนี่ย ]

Suisen – [ ก็มาสิ...อยากเจอฮิมาวาริจังจะแย่แล้ว >O< ]

Himawari – [ อย่าท้านะ เดี๋ยวฉันไปจริงๆ ]

Suisen – [ ฮ่า~ ซุยเซนพูดเล่นน่า ฮิมาวาริจังใกล้จะสอบกลางภาคแล้วใช่มั้ย ]

Himawari – [ ก็ใกล้แล้วล่ะ อีก 3 วัน ]

Suisen – [ จ้า~ ตั้งใจอ่านหนังสือนะ...เดี๋ยวซุยเซนต้องไปเช็คอินแล้ว ]

Himawari – [ เที่ยวให้สนุกนะ อย่าลืมถ่ายรูปมาให้ดูด้วยล่ะ ]

Suisen – [ โอเคจ้า ❤ ]

Himawari – [ แล้วเจอกันจ้า ]

 

ฉันปิดคอมแล้วไปหนังสือที่ค้างอยู่ อีกไม่นานก็สอบกลางภาคแล้ว ฉันต้องทำคะแนนให้ได้ดีๆ
เพื่อเอาไปสอบเข้าโอรังให้ได้ หลังจากสอบไม่กี่วัน ฉันเพิ่งรู้ว่า ลิลลี่เพื่อนสนิทของฉันบินไปญี่ปุ่นซะแล้ว
ไหนบอกจะไปพร้อมกันเลย ทิ้งฉันไว้ที่อังกฤษซะได้ ฉันมองปฏิทินด้วยความตื่นเต้น
อีกไม่นานที่จะกลับญี่ปุ่น ฉันพยายามทำตัวให้ยุ่ง เพื่อให้เวลาผ่านไปเร็วๆ ฉันเดินซื้อของคู่
ไว้ใช้กับซุยเซน เดินเลือกจนเพลินไปหน่อย จาก 2-3 ชิ้นเป็นเกือบสิบชิ้นไปซะได้ ทั้งแก้วน้ำ,
เครื่องเขียน, เสื้อ, ถุงเท้า และอื่นๆ จนมาถึงห้องก็เกือบค่ำ ฉันทำเรื่องย้ายโรงเรียน ลาออกจากอพาร์ตเม้นท์
จนถึงวันที่ต้องเดินทางซะที ฉันเดินไปเช็คอินที่สนามบิน ส่งข้อความไปหาซุยเซนว่ากำลังจะกลับญี่ปุ่นแล้ว

ฉันก้าวเท้าขึ้นเครื่องบินด้วยใจเต้นรัว เพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น ....ฉันจะได้กลับบ้าน

 

สนามบินนาริตะ


ฉันได้รับข้อความว่า ใกล้ถึงแล้ว จากซุยเซน ฉันเดินออกไปเรื่อยๆ จนถึงที่รอรถ ...ฉันเห็นซุยเซน,
โมมิจิ, และท่านพี่ซึบากิ ฉันโบกมือให้ซุยเซนที่ลงมาจากรถพอดี ซุยเซนโบกมือตอบ
เธอตัดผมสั้นแล้วน่ารักมากจริงๆ ทำให้นึกถึงตอนเด็กๆเลย 

ซุยเซนรีบวิ่งข้ามถนนมาเพื่อหาฉันเป็นคนแรก...แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น 

 

 

...มีรถคันหนึ่งวิ่งมาด้วยความเร็วสูง และซุยเซนอยู่ตรงกลางถนน ...ฉัน พี่โมมิจิ ท่านพี่ซึบากิ ตกใจมาก
...ซุยเซนหันไปมองรถแต่รถก็ไม่สามารถหยุดได้ทัน ...ทำให้ร่างของซุยเซนกระแทกกับรถยนต์อย่างจัง ...


            “ซุยเซน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”


ฉันตะโกนดังลั่นไม่สนใจกระเป๋า รีบวิ่งไปหาเธอทันที ...ฉันไม่กลัวว่าจะเปื้อน
ช้อนตัวเธอที่ชุ่มไปด้วยเลือดมากอดไว้ เธอยังหายใจ ฉันร้องไห้สะอื้น

            “ซุยเซน ....ไม่เป็นอะไรนะ ....อย่าเป็นอะไรไปนะ” ซุยเซนกอดฉันไว้ด้วยแรงอันน้อยนิด

            “ดีใจจัง....ที่ได้เจอฮิมาวาริจังอีก ...” ฉันผละกอดออกมามอง เธอกำลังยิ้มสดใสให้ฉัน ทั้งๆที่คราบเลือดเปื้อนใบหน้าอันน่ารักของเธออยู่

            “ฉันก็ดีใจที่ได้เจอเธอนะ .....ซุยเซน” ฉันกุมมือเธอเอาไว้ ก่อนจะแน่นิ่งไป ....


            “ซุยเซน....” ฉันเรียกเธอทั้งน้ำตา


            “ซุยเซน ....ตื่นสิซุยเซน”

น้ำตาของฉันไหลลงมาไม่หยุด ...ฉันมองอะไรไม่เห็น จากนั้นฉันก็แทบไม่อยากรับรู้อะไรอีก
จนพี่โมมิจิ มาเขย่าตัวฉัน ...ฉันมองภาพเบื้องหน้า เห็นรถพยาบาลอยู่ใกล้ๆ ซุยเซนกำลังอยู่บนตักของฉัน


            “ซุยเซนไม่ตายใช่มั้ย พี่โมมิจิ”


            “เธอยังหายใจอยู่ ...แต่เราต้องพาเธอไปรักษาก่อนนะ ...”


            “อื้ม .........” ฉันนิ่งไปสักพัก ซุยเซนถูกนำเข้าไปในรถพยาบาล


            “ฉันจะเป็นซุยเซนเอง” ฉันหันไปพูดกับพี่โมมิจิ


            “อะไรของเธอ ...”


            “ต่อไปนี้ฉันจะเป็นซุยเซนเอง ...ฉันไม่ยอมให้เธอหายไปหรอก ...”


            “เธอจะบ้าเหรอ ...มีสติหน่อยสิ ฮิมาวาริ” พี่โมมิจิ เขย่าตัวฉัน


            “ฉันไม่อยากให้ซุยเซนหายไป ...ไม่ยอม!!”


ฉันร้องไห้เสียงดังลั่น ไม่สนใจใครทั้งนั้น ...ฉันไม่รู้สึกกลัวเลือดเลยสักนิด เพราะนี่เป็นเลือดของซุยเซน

 


โรงพยาบาล

ซุยเซนถูกช่วยเอาไว้ได้ทัน แต่ยังไม่ฟื้น คุณหมอบอกว่าเธอจะฟื้นแน่นอน แต่ไม่รู้เมื่อไหร่
อีก 1 วัน 1 อาทิตย์ 1 เดือน 1 ปี หรืออีก 10 ปีก็ไม่มีใครรู้ได้ ...นอกจากซุยเซนเอง


            “ฉันจะเป็นซุยเซนเองค่ะ...ท่านพี่ซึบากิ”

 

ฉันมองคนที่อยู่ข้างๆที่ยังนิ่งอยู่ตลอดตั้งแต่มาถึงที่โรงพยาบาล ท่านพี่ไม่มีสีหน้าใดๆตอบกลับมา
นอกจากนิ่งเฉย ถ้าใครที่ไม่รู้จัก ก็คงคิดว่า ท่านพี่ไม่เสียใจ ...ท่านพี่นิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะหันมาถามฉันอีกครั้ง

 
           “เธอแน่ใจแล้วเหรอ ฮิมาวาริ ...ทำไมถึงต้องทำถึงขนาดนั้น” น้ำเสียงเรียบเฉยของท่านพี่ ที่ถามฉันอย่างจริงจัง ...


            “ฉันไม่อยากให้เพื่อนๆของเธอต้องเจ็บปวดค่ะ อีกอย่าง คงไม่มีใครจับได้แน่ๆ”


            “ถ้าตัดสินใจแน่แล้ว ...พี่ก็ไม่ว่าอะไร...แต่ทำอะไร ก็ให้คิดให้มากๆ เพราะต่อจากนี้ เธอคือซุยเซน จะทำอะไรก็ต้องคิดถึงน้องให้มากๆ เข้าใจมั้ย?” 

น้ำเสียงจริงจังที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงของท่านพี่ ฉันพยักหน้า และตอบกลับไปว่า

 

            “ฉันไม่ได้เป็นตลอดนะคะ...พอซุยเซนตื่นขึ้นมา ฉันก็จะกลับมาเป็นตัวฉันค่ะ”



ฉันมองท่านพี่แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง...และสัญญากับตัวเองในใจว่า

...ฉันจะทำหน้าที่แทนซุยเซนให้ดีที่สุด...

 

 

หลังจากนั้นไม่กี่วัน พวกเราตัดสินใจโทรบอกท่านพ่อกับท่านแม่เรื่องของซุยเซน
...ซึ่งท่านก็รีบบินมาที่ญี่ปุ่นทันที ฉันกอดท่านแม่แล้วร้องไห้ ...ฉันขอให้ท่านสอนจัดดอกไม้ให้ฉัน
รวมทั้งทุกอย่างที่ซุยเซนเคยเรียนภายในปิดเทอมนี้ ฉันเริ่มหันมาเล่นเกมให้เหมือนกันซุยเซน
ตอนแรกฉันไปขอร้องพี่โมมิจิ ซึ่งพี่โมมิจิ ดูไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่
แต่สุดท้าย ก็ยอมพาฉันไปซื้อเครื่องเกมมาลองเล่น
...ฉันมองรูปที่หัวเตียงของซุยเซน ฉันยิ้มนิดๆกับรูปถ่ายในวันเก่าๆที่เราเคยถ่ายด้วยกัน
ฉันโทรไปหาโอริฮิเมะจังเพื่อนสนิทของซุยเซนและเป็นเพื่อนสมัยอนุบาลของฉันด้วย
ฉันพยายามเล่าเรื่องราวต่างๆให้เธอฟัง เธอเงียบไปนาน ฉันก็ไม่รู้ว่าตอนนั้น เธอกำลังร้องไห้อยู่รึเปล่า
แต่หลังจากนั้นเธอก็รับรู้เป็นอย่างดี และมาเยี่ยมซุยเซนที่บ้านทุกวัน ฉันได้คุยเรื่องของซุยเซนกับเธอมากมาย
ทั้งเรื่องเพื่อน รุ่นพี่ หรือรุ่นน้องที่ซุยเซนรู้จัก... ฉันพยายามจำชื่อและหน้าตา รวมทั้งรายละเอียดที่โอริฮิเมะจังเล่าให้ฟัง
เพื่อที่จะได้ ไม่มีอะไรผิดพลาด ... ก่อนเปิดเทอมไม่นาน ฉันตัดสินใจ ตัดผม และจัดทรงใหม่ให้เหมือนกับซุยเซน ...
ฉันนั่งดูอัลบัมรูปเก่าๆ ที่ถ่ายด้วยกันกับซุยเซน ค่อยๆเปิดไปทีละหน้า หัวเราะบ้าง ยิ้มบ้าง

แล้วสุดท้าย ฉันก็ร้องไห้ออกมา

 

ฉันอยากให้เธอตื่นขึ้นมาไวๆ เราจะได้กลับมายิ้มด้วยกันอีกครั้ง ....

 

 

โรงเรียนเอกชนโอรัง

 

ฉันเดินเข้าไปในห้อง ม.ต้นปี 3 ห้อง A แบบเกร็งๆนิดๆ

 

            “อรุณสวัสดิ์ค่ะ ทุกคน~ ซุยเซนมาแล้วจ้า” ฉันยิ้มแบบที่ซุยเซนยิ้มบ่อยๆ

            “อรุณสวัสดิ์ซุยเซนจัง”

 

 

...ไม่มีใครจับได้หรอกก็เราเป็นฝาแฝดกันนี่นา...



  

  สวัสดีค่ะYSเองค่ะ  เอนทรีย์ในวันนี้อาจจะดูเศร้าไปบ้าง  

เป็นเรื่องราวหลังอีเว้นท์02โอกินาว่า เป็นเรื่องราวระหว่าง2พี่น้องฝาแฝดฮิมาวาริและซุยเซน
ซึ่งตอนนี้ซุยเซนได้หลับอยู่ที่บ้านฮิมาวาริในนี้ได้กลายเป็นซุยเซนชั่วคราวแต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ทุกอย่างถึงจะกลับมาเป็นปกติ
ยังไงก็ฝากฮิมาวาริจังแฝดคนพี่ที่มีนิสัยต่างจากซุยเซนแฝดคนน้องด้วยนะคะ....
ถึงจะมีอะไรหลายๆต่างกันแต่ฮิมาวาริเองก็ตั้งใจเป็นซุยเซนให้ดีที่สุด....ฝากเธอด้วยนะคะ
 

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ถึงจะสลับตัวก็ไม่เป็นไร

ยังไงพี่ก็ชอบทั้งซุยเซนจังและฮิมาวาริจังเลย

เป็นกำลังใจให้ทั้งคู่นะจ้า หายไวๆล่ะ ซุยเซนจัง^^

#6 By crisisteria on 2012-02-13 21:02

งือออ ช่างเศร้ามากมายยยT^T
อยากให้ซุยเซนหายไวๆ อยากเห็นแฝดมาโรงเรียนด้วยกันค่ะ

#5 By Ichchi~❤ on 2012-02-13 18:59

ม...แม่เจ้า..*ปาดน้ำตา*

#4 By N.U.K on 2012-02-13 07:43

แบบ...เฮือก
เอาตอนพี่ที่เล่ามายังไม่ขาดนี้เลยแหะ
ตอนนี้มันมีทั้งความรู้สึกต่างๆมันอัดแน่นในนี้ TT

สู้ต่อไปนะ ทั้งสองคน !

#3 By momoru ll 02 on 2012-02-12 20:23

กร้าสสสสซุยเซนนนนน
แอลร้องไห้ด้วยอะ เศร้าาา สงสาร ;3;)
อยากให้ซุยเซนหายไวๆ กลับมายิ้มร่าเริงให้ทุกคนได้เห็นเหมือนเก่า
ฮิมาวาริกลับมาเป็นฮิมาวาริด้วย...
เป็นกำลังใจให้นะ ; v ;)9

#2 By *SsM on 2012-02-12 20:16

พรากก ทำไมมันเศร้าเช่นนี้ *ปาดน้ำตา* T^T
เป็นกำลังให้ทั้งฮิมาวาริ และซุยเซนเลยน้าาา ;v;//

#1 By Kuro'Bo! on 2012-02-12 17:51